تنها اتفاقی که قرار است بیفتد اینست که زمین از یک نقطه قراردادی که ۳۶۵روز پیش –و تازه نه دقیقا ۳۶۵ روز پیش- از آن گذشته – و تازه نه خود همان نقطه که ۳۶۵ روز پیش یا حتی چندین و چند ۳۶۵روز پیش از آن گذشته، و از یک نقطه مشابه- خواهد گذشت و آن وقت یک دیوانه ای مثل من نشسته و برای همه دلتنگیهای گذشته و آینده گریه میکند!

حالا که زمین دوباره از آن نقطه خواهد گذشت، یادم افتاده که دلم برای پرنده های رنگی رنگیم چقدر تنگ شده. یادم افتاده که دلم برای سیزده بدری که درکشیک گذشت و گلدان لاله ای که خریدم و کسی که اصلا هم از دیدنش خوشحال نشد تنگ شده. یادم افتاده که دلم برای از صدای وحشتناک ویبره موبایل روی میز از خواب پریدن نصفه شب چقدر تنگ شده. یادم افتاده که چقدر دلم تنگ شده برای لباس مهمانی پوشیدنم و در کنار همه که لباس خواب تنشان است و به من میخندند کنار هفت سین نشستنمان. اینکه چقدر دلم تنگ شده برای یکی به دوی پدر و مادرم تا دم سال تحویل. اینکه چقدر دلم تنگ شده برای شنیدن این جمله از پدرم برای بار ۲۶ام: "دخترم دیگه قول بده امسالو خوش اخلاق باشی!" بعد از سال تحویل. اینکه دلم تنگ شده برای برادرم –که تا رفته یادم افتاده دلم برایش تنگ بشود- حتی یادم افتاده دلم تنگ بشود برای او –او که دیگر مدتهاست دلم برایش تنگ نمیشود و حتما هم الان چون دنبال بهانه برای غصه خوردن میگردم الکی یادم افتاده-. یادم افتاده که خیلی وقت است دلم برای کسی که اصلا هم دلش برای من تنگ نشده، تنگ شده و به روی خودم نیاورده ام! و جالبتر اینکه دلم تنگ شده برای خودم که اگر نباشم اینجا، کسی نیست که تخم مرغها را رنگ کند! و اگر نباشم اینجا، دیگر اتاق درهم و برهمی توی خانه نمیماند موقع سال تحویل که صاحبش شجاعانه در مقابل خانه تکانیش مقاومت کرده باشد.  دل من مستعد است که تنگ بشود و اگر رویش بشود برای دوستش که رفته یک خارج دورتر هم تنگ میشود! چه بهانه ای بهتر از اینکه زمین از همان نقطه دارد میگذرد...